terug

bedroom, originally uploaded by stijnh.

Ik weet het, het is hier stil geweest de jongste tijden. Niets mis met stilte, integendeel.

Van 17 mei tot en met 18 juni verbleef ik in Syrië. Vandaar. Geen geblog deze keer, het internetcafé nauwelijks betreden, stilte dus. Heerlijk!

Het was weer even schrikken, de dag dat ik vertrok. Was’t echt al een jaar geleden? Ja dus. Ginds aangekomen leek het alsof er maar een dag voorbij was gegaan sinds vorige keer. Of hoe tijd soms minder snel schijnt te verstrijken op sommige plaatsen. Schijnt, inderdaad, want niets is minder waar.

En nu ben ik alweer terug, en nog voor ik het wist zit ik alweer vervat in onze 5-dagenweek. Ik droom niet meer over opgegraven muurstructuren, loci en ecofacts. Ik word niet meer verschrikt wakker omdat ik in een bed in een kamer lig en het gebruik van Arabische woorden in mijn dagelijkse taalgebruik (tammam, kwojès, mafi muskhle, …) heb ik ook al achterwege gelaten.

En toch: ‘t is goed to be back in Brussels.

Van Brussel naar Veltem

Daar stond ik dan, met zweetparels op het voorhoofd, net op tijd op de trein gesprongen. Iets voordien was ik rustig naar het station van Brussel-Zuid gefietst, bijna door een auto aangereden (een zwarte BMW) toen ik de Gheudestraat wou indraaien. (Voor het gebouw van Brouwerij Cantillon zat de brouwer in de zon). Pendelaars slenterden naar de ingang van het station. Trams dreunden voorbij. Auto’s toeterden op andere auto’s, op fietsers, op dames, op bekenden. Tot mijn ontzetting zag ik dat de trein die ik wou nemen, de Brussels airport express, zou vertrekken binnen 3 minuten. Hoe had ik me zo kunnen vergissen van tijd? Tot overmaat van ramp bleken alle biljetautomaten buiten werking. Ik plooide mijn fiets op en stormde de roltrap op. Niemand liet me door. Zuchtend zag ik de trein wegrijden. Plan B, de stoptrein naar Leuven: naar een ander perron. Ondanks mijn ‘pardon, excuseert’ geraakte ik alweer niet verder. Ik hoorde de kaartjesknipper fluiten. Of ik nog meekon, riep ik. Nee, ”t is al gedraaid’, aldus de spoorwegbeambte.

Moedeloos terug naar beneden. Een indiaans uitziende man keek onbegrijpend naar mijn opgeplooide fiets.

Beneden zag ik dat er nog een Brussels Airport Express ging vertrekken. Had ik me dus toch niet vergist? Ik slaagde er zowaar in nog een treinticket te bemachtigen. Eindbestemming: Zaventem-dorp.

En ja, daar stond ik dan, op het platform aan de deur. Mijn fiets en fietstas naast mij. Twee kaartjesknippers, jonge kornuiten, naast me. Vroegen me waarom ik niet ging zitten. Omdat ik er toch bijna weer af moest. Ah. Eén van de twee verdween. We stopten in Brussel-Congres. Ik zag verbazend veel reizigers wachten op het perron. Eén van de kaartjesknippers vroeg me of ik het weerbericht had gehoord. Wat bedoelde hij? Hoorde ik daar een spottende toon in zijn stem? Nee, zo bleek. Hij plande tijdens het weekend een uitstap met zijn fiancée. Coxide, Blankenberg, Ostende, … Tezelfdertijd hoorde ik z’n collega iets zeggen over reizigers met bestemming ‘Zaventem-dorp’ en ‘eerste zes rijtuigen’. ik vroeg of ik in de juiste wagon zat. De man begreep mijn vraag niet. Hij lachte, glimlachte en verdween.

Een dame kwam bij mij staan. Of ik wist in welke wagon we ons bevonden? Ze moest afstappen in Zaventem, net als ik. Geen idee zei ik. We wachtten samen terwijl de trein stapvoets tussen Haren-Zuid en Diegem voortkroop.

Natuurlijk zaten we goed. Even later stond ik op het perron. Ontplooide mijn fiets. En fietste langs de sporen, langs velden die geurden naar warme zomeravonden, langs de luchthaven, Nossegem, Kortenberg, Erps-Kwerps. Op naar de Heimat, Veltem.

De zon scheen nog steeds. En we aten buiten.

Stelarc

Een romantisch diner bij kaarslicht op valentijn? Niet ten huize Stijnblogt! Vanavond trokken we -te voet, uiteraard- naar de Kaaistudio’s. Op het programma:  Prosthetic Head, Walking Head and Extra Ear: Fractal, Circulating and Chimeric Flesh, een lezing door de eigenaardige Mensch-Machine / performance artist Stelarc.

Twee jaar geleden had ik reeds het genoegen de man aan het woord te horen in de Vooruit (FrictiesSalon), het was dan ook een béétje spijtig dat zijn lezing van vanavond grotendeels dezelfde was als die hij destijds in Gent bracht. Maar goed, Stelarc is een geestige man en begeesterd verteller, we gaan dus niet klagen.

Stelarc tast de grenzen van het menselijke lichaam af en probeert deze te verleggen. Eén vraag staat centraal: hoe de mogelijkheden van het lichaam uit te breiden?

Stelarc’s passage is blijkbaar niet onopgemerkt gebleven: in een aantal kranten werd er  aandacht besteed aan één van zijn meest recente projecten, ‘third ear’. Toegegeven, het is spectaculair, bizar en, euhm, vreemd: een extra oor ‘kweken’ op de binnenkant van je onderarm met de bedoeling er een draadloze zender in in te planten.

Voor een stukje uit Terzake waarin Stelarc vertelt over zijn oor (2007), klik hier. Let u vooral op ’s mans lach!

Toch is Stelarc meer dan wat geknutsel met huid en oren. In de jaren ‘60 en ‘70 liet hij zich door middel van vleeshaken door zijn huid ophangen aan diverse constructies. Zijn lichaam werd als het ware deel van de constructie. Later ontwierp hij een derde, mechanische hand, die hij kan bedienen via zijn dij- en buikspieren, maakte een ’stomach sculpture’ -een kunstwerk dat in de man z’n maag werd gebracht-  bedacht systemen waardoor zijn lichaam vanop afstand (via internet) ‘bediend’ kon worden door spiersimulatie, … Een robot die hem laat voortbewegen als een zespotig insect, een ‘walking head’-robot, en een ‘prosthetic head’: een digitale replica van Stelarc’s hoofd dat je toespreekt en antwoordt op je vragen, …

En wat te denken van ‘Blender’, en installatie waarin diverse lichaamsvloeistoffen en ander weefsel van Stelarc en Nina Sellars worden vermengd met zuurstofbubbels?

Meest recente werk is, zoals reeds hoger vermeld, het fameuze ‘third ear’, met de bedoeling er een communicatiemiddel van te maken.

Stelarc is dus niet meteen een kunstenaar van wie je een werkje in de living of gang zet… En hoe bizar zijn werken zijn, zo joviaal en vriendelijk is de man zelf.

Wordt zonder twijfel vervolgd!

Stelarc’s website

james yuill

Hemel! Er gebeurt nog eens iets!

Dankzij Radio 1 (dankuwel Exit) kon ik gratis naar een concert vanavond. Het Eerste Concert van 2009! In de niet onaangename kelder van de Botanique, Witloofbar genaamd, trad James Yuill op. James wie? Ja, dat dacht ik ook toen mijn wederhelft me die avond aanzette om toch maar eens mijn kans te wagen, naar de radio te bellen voor dat gratis ticket. En ja, daarnet, toen ik aan de ingang mijn kaartje ging ophalen verscheen het schaamrood me ei zo na op mijn wangen toen ik geeneens die naam meer wist. Gelukkig hing er een affiche op.

Een beetje een nerdig type, hippe bril met donker montuur, wit hemd, grijze das. Blond haar. Een laptop en andere apparatuur, en een akoestische gitaar op zijn rug.

Laten we duidelijk wezen: ik wist niet aan wat ik me moest verwachten. Er klonk elektronica, catchy popdeuntjes, beukende beat. Yuill draaide naarstig aan  knopjes, haalde z’n gitaar erbij, zong, verdraaid grappige deuntjes op z’n Squarepushers, dan weer was hij een singer-songwriter. Singer-songwriter goes Big Beat! Eén ding deed hij zeker: gedurende z’n concert kon ik het glimlachen niet laten bij het zien van zoveel enthousiasme. Er zijn types die een podium opstappen, op een knopje duwen en that’s it. En er zijn er die hetzelfde doen, maar op z’n minst de indruk geven dat ze echt ‘iets’ live brengen. Yuill behoort tot de laatste categorie.

‘t Was kort. Nog geen drie kwartier, maar dat was ok. En goed,  het was misschien niet super, maar toch, best de moeite waard om ervoor uit mijn kot te komen. Dat werd immers tijd!

daken

daken, originally uploaded by stijnh.

Het is stil buiten. Het wordt er nooit echt donker.

Grote Markt

Grote Markt, originally uploaded by stijnh.

Géén vroege kerstversiering. Wel een kunstwerk van Yann Kersalé. Het lichtkunstwerk staat symbool voor de mensen die vanuit alle continenten samenkomen. Nog tot 19/11 te bezichtigen.

Onafwendbaar.

Berlijn, originally uploaded by stijnh.

Vorige zaterdag vond de laatste internationale vlucht vanop Berlin Tempelhof plaats. Een spijtige, trieste zaak voor Berlino- en aerofielen zoals ik. 

Tegen de grond.

 

zadel, originally uploaded by stijnh.

 

Er zijn dingen waarvan je weet dat ze gaan gebeuren. Het is enkel een kwestie van wanneer. Je hoort me al komen: wie veel fietst…

Vanmorgen rolde ik, zoals gewoonlijk, gezwind de Prinsesstraat af, huppelde ik in ware veldrijdersstijl de stenen voetgangersbrug over de vaart op en af om mijn weg langs het kanaal te vervolgen. Eveneens zoals iedere ochtend slaagde ik erin het gevaarlijke kruispunt aan de sluis van Molenbeek heelhuids over te steken, dwars door de diepe plas (of minimeertje) ter hoogte van de carwash, daar waar de Ninoofsesteenweg begint. Nog één lastig punt te gaan.

Voor mij stond een bus van De Lijn voor het rode licht. Dadelijk zou hij vertrekken, de tramsporen volgend. Ik moest rechtdoor, kleine ring/Ninoofsepoort over, naar de veilige rust van de Fabrieksstraat.  

Het werd groen. De bus reed weg. Ik passeerde de kleine ring. De straat was vochtig. Tramsporen. Ik probeerde ze zo recht mogelijk over te rijden. Ik wou naar links, mijn fiets naar rechts. Daar heb je’t, tegen de grond. Een pijnlijke knie. Een fietsende dame stopte, vroeg of alles ok was. Ja, buiten een pijnlijke knie. En dat ik een helm moest dragen, zei ze. Ik lachte, zwaaide en strompelde richting Ninoofseplein. 

2 pijnlijke knieën, een pijnlijke handpalm en een geschuurd zadel. 

En een bezoekje aan de EHBO-post op het werk. Wat een primeur.

Een toenemend gebrek aan structuur.

Mela, Mela, Mela, Mela, Melancholia
Melancholia, mon cher
Mela, Mela, Mela, Mela, Melancholia
schwebt über der neuen Stadt
und über dem Land

B. Bargeld – Die Befindlichkeit des Landes (Silence is sexy)

 

Het wil wel eens gebeuren dat ik overvallen word door een zekere mate van melancholie. Met het voorbijgaan van de jaren -én vooral het besef van dat voorbijgaan- komt dat almaar meer voor. Soms gebeurt het zomaar, soms is een lied de oorzaak, bijvoorbeeld ‘De eerste sneeuw‘ van Jan De Wilde, of, zoals ik daarnet nog ervaarde, ‘Alaska‘ van Hugo Matthysen. Waarom komen de laatste tijd zoveel herinneringen plotsklaps weer bovendrijven?  

Melancholie, niet in de zin van zwartgalligheid, zoals Hippocrates beweerde. Eerder zoals bij Proust, die zich afvroeg of hij de nacht zou doorkomen zonder nachtzoen.

 

We worden allemaal ouder. De wereld verandert. 

Alle mythes zijn gedoemd te sterven.

Niets blijft eeuwig bestaan.

(H. Murakami, Dans dans dans, p. 252)

 

Vandaag moest ik voor professionele doeleinden naar westelijk gelegen oorden. Eerst de metro van Delacroix naar Brussel-Zuid. Vervolgens de trein naar Kortrijk. Tenslotte van Kortrijk naar Roeselare. Op de trein was het heerlijk rustig. Het soort rust dat je enkel op quasi lege, voortsnellende dubbeldekstreinen schijnt te kunnen ervaren. Dunne mist boven groene weiden. In mijn hoofd, de geur van koffie. Niet eens zo lang geleden kon je op de trein een kopje koffie drinken. Ooit nam ik met mijn opa de trein. Hij kocht er een filter. Zo’n plastic bekertje met een plastic bakje erboven, waarin dan warm water werd gegoten. Niets blijft eeuwig bestaan. (25/09/2008)

 

And now something completely different: gisterenavond het puike, wat zeg ik, fantastische Bon Iver gezien en gehoord in de Botanique. Prachtig.

Tijdens een rustig nummer viel iemand die tegen de nooduitgangdeur geleund stond naar buiten. Of daar leek het toch sterk op.

Zou mij Ipod ook een gemoedstoestand kennen? Vanochtend opvallend veel PJ Harvey in de shuffle.

Gisteren nog eens een bijzonder lekkere martino van bij ‘De Pistolei’ met veel smaak verorberd. De beste van de stad, als je’t mij vraagt. En G. kan dat beamen!

Er komt een fietslift op de Kunstberg. Tof. Maar ik wil vooral goed onderhouden straten zonder verzakkingen, lage stoepranden, deftige fietspaden én chauffeurs die rekening houden met ons,fietsers! En meer fietsenstallingen!

vaststellingen

rups, originally uploaded by stijnh.

Onlangs, op de middenberm van de autosnelweg, zat het vol met kleine konijntjes.

Waar de Ninoofsesteenweg en de Nijverheidskaai samenkomen -een levensgevaarlijk verkeersknooppunt voor fietsers en voetgangers- ligt een stukje grond braak naast een carwash. Bij mooi weer tsjirpen er krekels.

Ertegenover, omheind door een afsluiting van platen, waaien bomen op en fluiten vogels.

In de buurt van de Koekeliek van Baselberg zagen we op een avond een egel over ‘t straat wandelen.

En in het bosje peterselie dat op ons aanrecht staat woont een rups.