Zo. Tijd om deze blog nog eens van onder het stof te halen, en wel met een een muzikale terugblik op 2011. Een persoonlijk, inconsistent, onvolledig en weinig relevant lijstje!
Stephan Mathieu: ‘A Static Place’.
Ontroerende schoonheid!
Antlers: ‘Burst Apart’.
Zelden zoveel naar een plaat geluisterd als naar deze.
I should have built better walls / Or slept in my clothes (I Don’t Want Love)
A Winged Victory For The Sullen: ‘A Winged Victory For The Sullen’.
Voor de troost. En rust. De zalvende klank van strijkers, gitaren, en veel reverb. En door titels als ‘ We Played Some Open Chords and Rejoiced, For the Earth Had Circled the Sun Yet Another Year‘ of ‘ All Farewells Are Sudden‘, of, ah, het wordt alsmaar toepasselijker, ’A Symphony Pathetique‘. En omdat het een ode is aan wijlen Mark Linkous. En omdat Adam Wiltzie weinig verkeerd kan doen, ook wel. En omdat het een geweldig concert was, daar in de Botanique, in november.
Tim Hecker: ‘Ravedeath, 1972′.
Wat een hoes! Wat een plaat! Wat een slapeloze nachten! (Lang leve de koptelefoon)
PJ Harvey: ‘Let England Shake’
Hoe we, de dag dat Polly Jean Harvey voor de tweede keer de Mercury Prize won, op reis waren in Engeland. En een paar dagen later het kleine kerkje in Eype bezochten, waar dit album was opgenomen. Hoe we vanuit Dorchester over Engelse wegen reden, met PJ door de luidsprekers. De vriendelijke man in het kerkje, en hoe hij behoorlijk verbaasd was dat we speciaal naar die afgelegen plek gereden waren. Hoe hij zei dat hij aan Polly zou vertellen dat we geweest waren. Hoe we nadien verder reden naar Chesil Beach. En hoe we cucumber sandwiches en scones aten in Portland. En hoe we ‘s avonds de boot misten in Dover. Hoe ik ‘s nachts, alleen, buiten op het dek stond. Hoe mijn ogen en gezicht nat werden van de mist, en hoe ik voor het eerst hoorde hoe een misthoorn klonk. Daarom.
Colin Stetson: New History Warfare Vol. 2: Judges
Wat. Een. Plaat! Wat. Een. Vent! Beluister het om het te geloven. Of beter nog: woon eens een concert bij van de man, die op z’n eentje klinkt alsof er verschillende muzikanten het podium bevolken. Om van te janken, zo ontroerend mooi. (Al kan dat ook aan mij liggen, dat van dat janken dan – ik heb u gewaarschuwd)
En verder:
Lanterns on the Lake: ‘Gracious Tide, Take me Home’
Lanterns on the Lake! Enkele jaren geleden leren kennen op het fantastische End of the Road-festival, dit jaar live mogen zien in Brussel, waar ze hun dromerige debuutplaat kwamen voorstellen. Prachtig.
Thurston Moore: ‘Demolished Songs’.
Hoe doet’m het toch, hoe doet’m het toch!
Bon Iver: ‘Bon Iver’
Ja ja. Op repeat, deze plaat. Een beetje omdat ik onderweg was en er weinig anders op m’n ipod stond dat ik toen kon smaken. Op repeat dus, en repeat, en repeat. En niet beu gehoord. En hun mooie passage in de AB indachtig – met Colin Stetson bij de personeelsleden!
Other Lives: Tamer Animals
Toch wel een redelijk ‘wauw’-gehalte. ‘n Revelatie.
dEUS: ‘Keep you close’
Jazeker. dEUS.
Radiohead: ‘The King Of Limbs’
Ah! Radiohead! De groep waarvoor ik mijn belofte niet meer naar Vorst te gaan wil verbreken, mochten ze er ooit nog eens spelen!
Ik herinner me nog hoe ik die dag, toen hun bijhorende Gazette uitkwam, ‘s middags naar de Nieuwstraatse FNAC spurtte om een exemplaar mee te grissen. Verbaasde blikken, zo hier en daar. En nadien een broodje van bij de Exki. Maar he, ho, ‘t gaat hier om de muziek he, mister!
En dan vergeet ik er waarschijnlijk nog wel een paar. Het is dan ook een inconsistent, onvolledig en weinig relevant lijstje.
Nu: op naar 2012. Hoera.
