Geplaatst in foto, syrië | Tagged aleppo, eveen, foto, ommayadenmoskee, syrië, verbod, vrouw | Geen reacties »
Mocht u het nog niet gemerkt hebben: ik ben terug!
Geplaatst in syrië, thuis | Tagged melancholie, syrië, terug | Geen reacties »
Zo. Mocht u zich afvragen waarom ik zo weinig van mij laat horen: vorige keer heb ik al een beknopte(doch gevulde) dagindeling gegeven. Bovendien durf ik somtijds een weinig luiheid tentoon te spreiden na de dagelijkse arbeid. Vandaar!
Wat heb ik de voorbije dagen zoal meegemaakt?
- de ontdekking van een intacte, 6,5m diepe waterput uit de Ijzertijd. Best indrukwekkend als je beseft dat het de eerste keer is sinds een slordige 3000 jaar dat er nog eens iemand in die put kijkt!
- een excursie naar het eilandje Arwad, voor de kust van Tartous. Met een kleine boot, recht tegen de golven in, naar het eiland gevaren. Woelige baren! De Syrische medepassagiers gedroegen zich zoals mensen zich op kermisattracties gedragen.
Op Arwad aten we minipizza en kaaskoekjes, weggespoeld met Ugarit-cola! We bezochten de kruisvardersburcht en wandelden langs de scheepswerf, waar nog echte ambachtelijke technieken worden toegepast. Op de terugweg naar Jebleh werd ik overvallen door een onweerstaanbare slaapdrang: de zeelucht, de zeelucht!
- Diezelfde avond heeft ondergetekende een bezoekje gebracht aan de barbier! For the first time in my life. Inzepen dat het niet schoon meer was, een groot scheermes zien worden opengeklapt, en bijna tevergeefs proberen uit te leggen dat ook mijn snor weg moet. De kapper van dienst, helmwuivende haarbos en getrimde baard, hanteerde het mes met vaste hand. Nog even het haar in mijn nek wegscheren in één beweging, overdreven veel aftershave in mijn gezicht aanbrengen én nog wat eau de parfum achter mijn oren- geen ontsnapen aan- en ik was gediend. Jan, een geoloog die me vergezelde, onderging ook een scheerbeurt. Hij had echter de eer om zijn wangen geëpileerd te krijgen, en wel door middel van een draadje dat de helhaarboswuivende kapper met baard tussen zijn tanden en vingers hield. Jans gezicht verried een weinig pijn…
- Vandaag heb ik Apamea bezocht. Prachtig, werkelijk prachtig!
- (volledig terzijde: de elektriciteit in het internetcafe is zonet een halfuur weggevallen. We are running on auxiliary power now!)
- Donderdag gaan we naar Aleppo!
Verder, enkele vaststellingen:
- Syriers gebruiken hun “claxon” preventief, anders gezegd: ze toeteren op alles wat beweegt
- milieuzorg is op geen enkele manier aan Syriers besteed
- Syriers houden van Shakira, Celine Dion en Vangelis, veel Vangelis!
Morgen another day, tot later!
Geplaatst in Uncategorized | 5 Commentaar »
Geen paniek! Ik ben levend en wel in Syrië geraakt én bevind me nog steeds in goede gezondheid!Intussen al meer dan 2 weken hier…
Wat een land, wat een land. Vorige zondag in Damascus geland, na een spectaculaire approach: we naderden Syrië van over de Middellandse Zee en zagen de kuststad Tartoes liggen. Vervolgens zette het vliegtuig koers naar Damascus- vanuit de lucht zagen we enkel een zandbruin landschap- waarna we enkele keren boven de Damasceense luchthaven cirkelden, elke omcirkeling een stukje lager. Het vliegtuig schudde en schokte door de woestijnthermiek!
Eénmaal geland, mocht ik al meteen kennismaken met de Syrische autoriteiten. (De luchthaven van Damascus lijkt overigens niet weinig op een vervallen Brussels metrostation, geur incluis)
Nadat ik alle nodige documenten had afgegeven aan de douanebeambte, stelde deze allerhande vreemde vragen, zoals ‘What is your firstname? With what company did you fly? What is your profession? What is the name of your father?’ Enzovoort. Uiteindelijk knikte hij goedkeurend en heette me welkom in Syrië. Ongeveer 10 meter verder werd ik door een soldaat-achtig type tegengehouden: paspoortcontrole! Bizar.
In de luchthaven werden we opgewacht door de buschauffeur die ons, het goed tienkoppig archeologisch team, naar onze eindbestemming zou brengen, de kuststad Jebleh. Op de bus kregen we bananen, water en pizza. We reden door een woestijnachtig landschap, door bergen en uiteindelijk dorheen de groene kuststrook. We passeerden de stad Homs, ooit de Romeinse kolonie Emesa, en stopten aan en soort wegrestaurant waar ik een zeer vreemd iets at: een soort van vezelachtig, ongebakken deeg op een stokje met darin een gelatineachtige substantie. De smaak valt moeilijk te beschrijven, een vage zweem van sesam misschien.
De snelweg waarop we reden, een belangrijke verbindingsweg tussen Damascus en de grote kuststad Latakia, werd matig druk bereden. Ik zag vele oude vrachtwagens, al dan niet aan de kant met open motorkap. Langs de weg merkte ik veel rommel, Syriërs doen niet echt aan milieuzorg. Af en toe dook er in het landschap een standbeeld op van Assad, vader van de huidige president. Eveneens kenmerkend: onafgewerkte betonnen constructies, niet ongewoon alhier, want zolang een gebouw niet helemaal is afgewerkt, moeten er geen belastingen op betaald worden. Dus woont vrijwel iedereen in een huis dat eruitziet als iets dat zich nog gedeeltelijk in de ruwbouwfase bevindt.
Na menig kilometer arriveerden we in Jebleh. De bus reed langs straten waar bussen niet horen te rijden: takken schuurden langs de vensters, om nog maar te zwijgen van de elektriciteitskabels…
Onze werk- en verblijfplaats voor de komende 6 weken is bovenop een tell, een heuvel die ontstaan is door bewoning na bewoning. En jazeker, onze tell heeft ook een naam: Tell Tweini.
Tal van locals stonden klaar om ons te helpen met het naar boven zeulen van de bagage. Gezelligheid alom, want boven, in het opgravingshuis, stond ons al iemand op te wachten: Hendrik, één van de collega-archeologen was linea-recta van Caïro naar Jebleh gereisd om al wat zaken in orde te zetten. We aten spaghetti met pesto en dronken Libanese wijn. En we waren in Syrië!
Wat we hier zoal gedaan hebben, de eerste week? Het huis op orde gezet, zonnetenten gebouwd, onkruid uitgedaan, rattekeutels verwijderd, een eerste bezoek gebracht aan de stad, de watertank op het dak uitgekuist…
’s Vrijdags is onze vrije dag, en die eerste vrijdag (9 mei) maakten we een uitstap naar de site van Ugarit en nadien het kasteel van Saladin, prachtig! We stopten in een dorpachtig plaatsje, waar we warm gehakt en platte broodjes aten. In de vitrine van de eetgelegenheid hing een half koebeest. Kasteel bezocht, zeer indrukwekkend!
Vorige vrijdag zijn we overigens naar Krak des Chevaliers geweest, zo mogelijk nog indrukwekkender. Prachtig, prachtig, prachtig!
Uiteraard wordt er hier ook veel gewerkt: we staan op om 6, beginnen om 7 op het veld tot 9, kwartiertje pauze, dan werken tot 11.15, middageten tot 11.45 en veldwerk tot 13.30. Dan volgt de administratie, resultaten en interpretaties neerschrijven, moet er nog wat huishoudelijk werk gedaan worden, een koud douchke genomen (het went nooit!), meegeholpen met het eten klaarmaken, eten, afwassen, en ja, dan is een mems al eens moe om 21u!
Op het veld heb ik een team van 3 werklieden: Abu Bashar, een 50-jarige man met klak die mij steevast aanspreekt met Hussein, Ali, een 18 jarige, ietwat luie gast en Zayn, een vriendelijke kerel van 26 met baard.
Fotos volgen, ik moet er helaas weer vandoor.
Tot later!
Geplaatst in Uncategorized | Comments Off
Zo. Mijn valies is bijna gepakt.
U zegt?
Of ik op reis vertrek?
Jazeker.
Morgenvroeg vertrek ik voor 6 weken naar Syrië. Niet om de toerist uit te hangen -of toch niet heel de tijd- maar om mee te helpen de geheimen van het verleden te ontsluieren. Of: (nog) eens datgene wat ik ge- en bestudeerd heb in de praktijk brengen!
Om je een idee te geven:
En hier en hier vind je ook nog wat info.
Ik ga proberen om af en toe eens te bloggen, met andere woorden: tot blogs!
Aanvulling: Trouwens, wat een dag vandaag:
1. koffer maken, maximum 15 kilo voor 6 weken, geen sinecure!
2. bleek plots het raam van de auto van mijn vriendin niet meer dicht te willen…
3. belde Siebert van Velodroom dat mijn Brompton gearriveerd was -hoera!
4. en verwachtte mijn zus me om pesto te komen maken
5. werd het raam van de auto vakkundig hersteld door een wegenwachter
6. terwijl ik mijn fiets ging halen
7. waren we dan toch nog op tijd voor het avondeten bij mijn zus -met de rest van die Familie
8. en had mijn zus nadien het niet onaardige idee om een Bromptonwedstrijdje te organiseren:
uitvouwen, rondje rijden rond de keuken, terug naar de living, terug vouwen, en stop de tijd!
(mijn tijd: 1:15, not bad, al zeg ik het zelf!)
9. en nu moet ik gaan slapen, want binnen minder dan 4 uur moet ik er weer uit…
Geplaatst in syrië | Tagged archeologie, midden oosten, op reis, syrië, tweini | 2 Commentaar »
Toen ik zonet thuiskwam, zag ik twee katten zitten bij de overburen. Lui maar nieuwsgierig, as cats should be, in de late avondzon.
Wat bracht deze week?
Enkele puike concerten: een fantastisch concert van Alela Diane en Phosphorescent op dinsdag, idem dito voor South San Gabriel en Centro-Matic op woensdag, alsook voor Jeffrey Lewis en Adam Green, donderdag. Allen gezien op Dominofestival 2008. Iets teleurstellends gezien? Soko.
Ook op Domino tegen het lijf gelopen: de leukste ex-collega!
Boekgewijs ben ik aan het lezen in De merkwaardige lotgevallen van de soldaat Tjonkin, van Vladimir Vojnovitsj. Een, u raadt het, merkwaardig verhaal over een soldaat die kort voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog het bevel krijgt om in een verlaten dorp een neergestort vliegtuig te bewaken. Daar vergeet iedereen hem volledig. Heerlijk!
Intussen, al een poos uitgelezen: Het grote verlangen van Marcel Möring - wat een prachtig boek! Nogmaals dank aan Mikaël voor de tip! Ook uit: het fenomenale After dark van de onvolprezen Haruki Murakami.
Zo.
Rest me nog om Guy veel beterschap te wensen met z’n pijnlijke oor.
Laat ik me nu nog wat gaan ergeren aan auto’s die veel te snel door onze straat razen. Grrr!
Geplaatst in brussel, foto, katten, muziek, thuis | Tagged ancienne belgique, brussel, domino, katten, kattenvriend, muziek, sint jans molenbeek, stadsleven | 2 Commentaar »
Potverdekke, een nieuw album van Autechre! Vorige week, eindelijk, aangeschaft.
Ah, Autechre, m’n soundtrack van the nineties. Incunabula, Amber, Tri Repetae,… Grijsgedraaid! Die eerste 4 releases, met bijhorende fantastische EP’s - Basscadet! Garbage! Anvil Vapre! Anti EP! - zijn absolute klassiekers op het gebied van elektronische muziek. De platen die daarop volgden heb ik ook wel gekocht maar deden me minder, het leek soms zo ver gezocht, misschien dat ik er niet genoeg naar geluisterd heb, of dat ik te weinig moeite deed om er eens goed naar te luisteren - feit is dat het waw-gevoel van bijvoorbeeld Amber of Tri Repetae niet geëvenaard werd. Tenminste, toch niet voor mij.
Tot ik Quaristice opzette. Ongelofelijke plaat, toegankelijker en melodieuzer dan z’n voorgangers.
Niet meteen iets om op te zetten als de bomma langskomt, en, wees gerust, mijn buren zullen blijven denken dat ik hele dagen stofzuig of ander mechanisch werk verricht (terwijl het begot gewoon mijn cd’s zijn die ik afspeel).
In interviews vertellen de heren Booth en Brown dat ze terug naar de hardware gegrepen hebben, een soort van back to the roots. De goeie ambachtelijke elektronica, zeg maar!
Altibzz, de opener, opgebouwd uit heerlijke elektronische lagen die herinneren aan flardenTri Repetae, het nerveus pulserende Theplc, dat je tot een restless leg syndrome veroordeelt, het ronduit satanische IO. Plyphon, Tri Repetae andermaal revisited, het prachtig hypnotiserende Perlence, het donkere Sonderem, het breekbare poppy Simmm, het-jongens toch!- ontroerend schone ParalelSuns. Steels, met een Amberachtige ondertoon, of het mechanische Tankakern. Hiphop met Autechre (Rale), Fol3, of hoe het klinkt als Merzbow gaat zwemmen, ik zeg maar wat! Fwze, dat is nog eens elektro, jongelui! Retro-futurisme met 90101-5l-l. ‘Iets wat nogal Japans aandoet, zoals Ken Ishii’, zou ik iemand kunnen horen praten over bncCastI.
Jaja. En we gaan maar door!
Theswere, strijkers! Ik zou zelfs durven stellen, ‘naar Trans Europe Express geluisterd, gasten?‘ Welkom verder in het matig creepy exploderende vuurwerk én onderwijl prachtig evoluerende WNSN, hola, hola, hola, rustig blijven bij chenc9, ook al zou’t niet misstaan bij dat andere elektronicagenie, Richard D. James, aka Aphex Twin.
Notwo, ietwat aan Polar Sequences (Higher Intelligence Agency vs Biosphere) herinnerend, prachtig!
Om bij nummer 20 (twintig!) te eindigen bij Outh9, zo weggeplukt uit de soundtrack van een donkere film, een Autechresong om in te kaderen!
Wat een plaat, wat een plaat. Ze hebben het toch maar weer eens gedaan, die kerels van Autechre. Want, ook al klinkt Quaristice hier en daar zoals de Autechre van weleer, van recyclen is er geen sprake.
U moet het gehoord hebben. Kopen die plaat, en opzetten, vollen bak ! (Laat de buren maar denken!)
Geplaatst in muziek | Tagged ae, amber, autechre, booth, brown, elektronica, incunabula, muziek, quaristice, recensie, review, tri repetae, vreemde muziek, warp | 1 reactie »
Ha! Gisterenavond, straight from Brussels (nu ja…) naar het Groothertogdom Luxemburg gereden. In Esch sur Alzette, ooit het mekka van de staalindustrie, trapten de heren Bargeld, Unruh, Hacke, Arbeit, Moser en Ash, samen bekend onder de naam Einstürzende Neubauten, hun ‘Alles wieder offen’-tour af.
Plaats van het gebeuren was de Rockhal, gelegen op de Hochofenterrasse der Industriebrache Belval-West. We arriveerden er bij valavond, best indrukwekkend, zoals die oude hoogovens er stonden te kreunen in de frisse avondbries, temidden van hoge kranen, bouwwerven en containers - over Einstürzende Neubauten gesproken! Daartussen, achter, de Rockhal: een spiksplinternieuwe concertzaal om U tegen te zeggen
Rond een uur of negen betraden Blixa Bargeld en co de Bühne en weerklonk ‘Die Wellen’, uit hun meest recente album. Zou Bargeld zijn belofte houden, en enkel nummers uit Alles wieder offen spelen? Het prachtige ‘Nagorny Karabach’ volgde, hier en daar wat prettig rommelig.
‘Of de deuren niet dicht konden‘, vroeg Bargeld niet onterecht. Hij vond het uitzicht van het podium op de parking-achtige foyer maar niets. Luxemburgse concertgangers bleken matig lethargisch. ‘There’s another door, in case you didn’t notice…‘
Dan, aha! Iets uit Perpetuum Mobile, het niet onaardige ‘Dead Friends (around the corner), om vervolgens weer terug te keren naar de tourplaat met het naar krautrock ruikende ‘Ich hatte ein Wort’. (Nutteloos detail: in de zaal rook het ook echt naar Kraut, Sauerkraut dan, te verkrijgen met een broodje en een worst aan democratische prijzen)
(bewogen? hoezo?)
Doch, terug naar het concert, want hop, daar keerde Bargeld alweer even terug naar Perpetuum Mobile door het beklijvende ‘Youme & Meyou’ ten berde te brengen. Enkel songs uit Alles wieder offen, Herr bargeld? Ik dacht het niet! na Youme was het tijd voor alweer een parel, deze keer uit Silence is sexy, ‘Sabrina’.
Genoeg gelachen! Tijd voor ‘Let’s do it a Da Da’! N.U. Unruh declameerde onverstaanbare dingen met papieren hoed op het hoofd, Bargeld bracht enthousiast een ode aan der Dadaïsmus en voelde zich duidelijk in zijn nopjes -net zoals ondergetekende, overigens, doch dit terzijde.
‘Weil weil weil’! De ’single’ uit hun laatste plaat. De Letzebüergers gingen uit hun dak!
N.U. Unruh is de knutselaar van de groep. Deze keer had hij meegebracht: een halfvormige ton, gevuld met ijzeren pinnen. De ton balanceerde vervaarlijk op twee metalen pijlers, zo’n 4 meter hoog. Tijdens de apotheose van ‘Unvollständigkeit’ werd de ton langzaam gedraaid: het geluid van vallend metaal, lawaai voor de ene, poëzie voor de andere!
En, over poëzie gesproken: ‘Tagelang Weiss’, weer wat rustiger, uit de supporter II-cd Grundstück.
Terug naar Alles wieder offen: strijkers -niemand kan zo’n perfecte vioolklanken uit een keyboard toveren als Ash Wednesday- vermengden zich met metaal in ‘Von Wegen’. Applaus op alle rijen! Gepruts met gitaren, grapjes over oudere songs en het vergeten van teksten en dan, het machtige ‘Die Befindlichkeit des Landes’ (Silence is sexy) - een lied over en voor de Duitse hoofdstad maar ook van toepassing op Belgik, me dunkt!
Een lied gebaseerd op een tapeloop from the old days, a blast from the past, het hypnotisch pulserende ‘Susej’, rolde door de zaal: Lass uns nach Hause gehen. Nog niet, Bargeld!
Tijd voor de spaanse gitaar, enkele loopeffecten, voorstellen van de bandleden en een seismografische baslijn: ‘Ich warte’. Ich warte bis ein stückchen Weltraumschrott für meine Füsse fällt. En einde van de set.
Bisronde!
Bargeld en co hebben zo hun eigen manier van componeren: ze maken gebruik van een eigen kaartspel, ‘Dave’. Ieder groepslid trekt enkele kaarten met daarop een vage instructie (zoals ‘Jochen fängt an’ - Jochen begint enz), waarop ze beginnen te jammen. Een improvisatiesessie is een vast onderdeel van een Neubauten-concert, en wordt meestal ‘Rampe’ genoemd. In Esch echter, haalden ze hun ‘Dave’-kaarten boven om er vervolgens op los te improviseren. Very nice indeed. Achteraf gaven de heren uitleg, met de nodige humor, uiteraard. Welke kaarten ze getrokken hadden en hoe ze de instructies in de praktijk gebracht hadden.
Als we Bargeld mochten geloven was deze ‘Dave’ een uitzondering, want ‘Normaal spelen we Dave niet op het podium, of misschien, ja, eventueel, maar dan enkel in een stad met een metronet‘. Of zoiets. Afwachten wat ze tijdens de andere concerten gaan doen!
‘Wenn dann’ werd de laatste song uit ‘Alles wieder offen’, uitsmijter was het fantastische ‘Selbstportrait mit Kater’ (Silence is sexy).
Een zeer goed concert, de trip van 250 km (enkele reis) meer dan waard. Een opvallend toegankelijke en relatief rustige set ook, met enkel songs uit de laatste drie (vier, Grundstück meegeteld) albums. Enigzins bizar is dat ze de titelsong, ‘Alles wieder offen’, niet gespeeld hebben, maar ja, hey, ‘t zijn de Neubauten!
Noem me een groep die actief is sinds begin der tachtiger jaren en die zich blijft vernieuwen, keer op keer, die nooit teleurstelt, fantastische concerten speelt én die nog steeds bestaat. Juist! Einstürzende Neubauten!
Na het concert had ik de kans om even te praten met de prettig gestoorde N.U. Unruh. Over Neu!, Can en andere Duitse groepen. Tot een fransman op leeftijd zich mengde met ‘Do you like zhe kwautwock? Faust? Schwarzwald? Amoon Düül?”
Unruh lachte luid, de zaal sloot, tijd om’m te smeren, back to Belgium!
En, pour les fans, hier nog even de playlist:
Die Wellen (Alles wieder offen)
Nagorny Karabach (Alles wieder offen)
Dead Friends (around the corner) (Perpetuum Mobile)
Ich hatte ein Wort (Alles wieder offen)
Youme & Meyou (Perpetuum Mobile)
Sabrina (Silence is sexy)
Let’s do it a Da Da (Alles wieder offen)
Weil Weil Weil (Alles wieder offen)
Unvollständigkeit (Alles wieder offen)
Tagelang Weiss (Grundstück)
Von Wegen (Alles wieder offen)
Die Befindlichkeit des Landes (Silence is sexy)
Susej (Alles wieder offen)
Ich Warte (Alles wieder offen)
DAVE
Wenn dann (Alles wieder offen)
Selbstportrait mit Kater (Perpetuum Mobile)
Geplaatst in muziek | Tagged Alles wieder offen, Bargeld, Blixa, concert, dave, Einstürzende Neubauten, Einstuerzende, esch sur alzette, Grundstück, hochofenterasse, hoogovens, lawaai, luxemburg, muziek, Neubauten, perpetuum mobile, review, Silence is sexy, tinnitus, unruh | 2 Commentaar »
1. U zegt? Dat u zich afvroeg waar ik gebleven was? Het is eigenaardig. Of het met mijn leeftijd te maken heeft weet ik niet, maar ik heb nooit eerder zoveel stilgestaan bij het voorbijflitsen van de tijd. Wat stelt een dag, een week, een maand nog voor? Waarom lijk ik steeds minder vat te krijgen op het begrip tijd? En wat met alle dingen die voorbij zijn nooit meer terugkomen? Neemt melancholie exponentiëel toe naarmate men ouder wordt? Zijn er ervaringsdeskundigen onder de lezers die dit kunnen beamen, dan wel tegenspreken? Ach wat. A la recherche du temps perdu…
2. Pesach. Pasen. Ostern. Waar is de tijd dat we na de paasmis paaseieren mocht rapen in de tuin?
3. Als er iets is waar ik géén heimwee naar heb, iets waar ik zowaar blij en dat het voorbij is en nooit meer terugkomt, dan is het de schooltijd. ’s Morgens wandel ik langs enkele scholen en bij het aanschouwen van die jonge jongens en meisjes, boekentas op de rug, aan de hand van oudere zus of broer, het gejoel aan de schoolpoort, dan krimpt mijn maag ineen. Lagere schooltijd, de geur van zure melk, stinkende toiletten, geschaafde knieën, colibri-limonade, pestpartijen, niet dat het allemaal zo slecht was. Maar toch. Ik ben blij dat dat achter de rug is.
4. Tot slot, ik kan het niet laten, enkele ergernissen:
- Spuwen op de grond. Wat is dat toch? Moet dat nu echt? Een vorm van territorium-afbakening?
- Urineren in het openbaar, bijvoorbeeld in de straat waar ik woon, tegen een verkeersbord. (zie vorige ergernis)
- Auto’s die lustig door plassen rijden, water doen opspatten en zodoende voetgangers -waaronder ikzelf- doorweken. (Danku, o wild toeterende, gesticulerende en onderwijl telefonerende automobilist.)
- Bij uitbreiding: het complete gebrek aan aandacht voor zwakke weggebruikers in onze hoofdstad.
5. Zo. We kunnen weer even verder.
Geplaatst in brussel | Tagged brussel, ergernissen, melancholie, onzin, pasen, schooltijd, tijd, zwakke weggebruikers | 1 reactie »
|
