Later

Brussel-Centraal

Brussel-Centraal

Misschien is het u ook niet ontgaan: er hangt iets in de lucht.

Ik rook het een paar weken geleden al, op het perron van Brussel-Centraal. Lindebomen op warme dagen, het begin van de zomer. Aan de Magdalena-uitgang van het station, daar waar de daklozen met hun honden samenzitten en ’s morgens al halve liters bier drinken, staan enkele grote geurende lindebomen. Het heeft een tijdje geduurd eer ik wist waar dat aroma vandaan kwam, en pas na een poosje kon ik uitmaken of ik het nu een lekker ruiken vond of niet. Inmiddels, bijna 10 jaar later, denk ik (want zeker is men immers nooit) dat het een van mijn favoriete geuren is.  Best vreemd, eigenlijk, dat ik de linde en diens parfum pas heb ontdekt toen ik in Brussel ben beginnen werken.

Elk jaar probeer ik die geur in mijn hoofd vast te houden. Zonder succes.

In ieder geval: later, als ik groot ben, wil ik een lindeboom in mijn tuin.

 

 

 

Advertenties

Over de chocoladecaramelbrownie die troost bracht

Deze morgen werd ik verwacht bij een dokter. Dat zat namelijk zo: op vrijdag 13 september kwam ik al fietsend onzacht in aanraking met het wegdek. Een dom verhaal, met een gebroken wijsvinger als aandenken. En omdat het, ik was op weg naar, een arbeidsongeval was, moest ik me vanochtend dus aanmelden bij de dienst Medische Expertise.

Een aparte ervaring: ten eerste bleek die dienst in volle verbouwing, ten tweede had ik geen enkel idee waar ik moest zijn en ten derde was er ook niemand. Correctie: niemand, op enkele besnorde werklieden na die angstvallig elk oogcontact vermeden. Na wat omzwervingen vond ik een soort loket. Ik belde aan (één keer, want zo stond het op het briefje dat op het matglazen raam hing), hoorde gestommel en uiteindelijk werd het raam opzijgeschoven. Een vriendelijk gezicht, een blik op mijn verfrommelde brief, en dat ik aan de andere kant moest wachten. Zijnde: een gigantische, lege wachtzaal. Type luchthaven.

Na een kwartier te hebben gewacht werd ik geroepen. (Op hoeveel manieren kan je mijn familienaam uitspreken? Minstens 3, zo bleek.) De dokter nam met ernstige blik de documenten die ik haar overhandigde door. ‘U bent gevallen! Met de fiets!’, las ze ferm. En ik moest mijn vinger -‘Welke was het eigenlijk?’- strekken en plooien en dan duwde ze overdreven voorzichtig op mijn kootje. ‘Goed. Dan beschouwen we dat als geconsolideerd! U kan uw werk doen, nietwaar? Geen economische beperking, dus!’ Dossier afgesloten, stempel, een kleffe handdruk en daar nam ik de verkeerde deur naar buiten en belandde in een kleedkamer. (Daar moest ze om lachen.)

Ik was net te laat in het station om de trein die exact een uur later vertrekt dan de trein die ik anders neem te halen. Maar dat was niet erg.

’s Middags maakte ik een wandeling in de lentezon. Struinen door de stad, het urbane type uithangen, we gaan daar niet over liegen: ik doe dat wel eens graag. Ik passeerde een koffiebar op de Naamsestraat en kon niet anders dan er te stoppen voor een espresso. Het rook er naar truffel. En toen: een chocolade-caramelbrownie. Die riep. Dus kocht ik ‘m. Ik had spijt dat ik geen boek bij mij had.

Ik herinnerde me wat mijn collega de dag voordien gezegd had. Iets over eten en mindfullness. Voor alle duidelijkheid: ik ken daar niets van. Van mindfullness. Ze wist me te vertellen dat een onrustige geest krokante dingen verlangt. En een droeve zachte, zoete spullen. Als troost. Ieder zijn ding, zeg ik dan.

Daar stond ik, met een beetje hoofdpijn van die overdaad aan suikers. Alles valt te verklaren. Meestal toch. Ik had gewoon zin in een brownie in de lentezon.

Musiques Insolites: Jos Smolders en Asmus Tietchens (28/11/2010)

Er zijn grosso modo twee soorten mensen: zij de van ‘rare muziek’ houden, en zij die het van ‘rare muziek’ op hun heupen krijgen. De tweede groep had op zondagnamiddag, 28/11 weinig te zoeken in de Passage Charles Rogier, waar Les Ateliers Claus tegenwoordig huis houdt. Alhoewel, de afwezigen hadden ongelijk!

Onder de naam Musiques Insolites organiseert Les Ateliers Claus i.s.m. Metaphon concerten/performances van muzikanten/geluidskunstenaars die ongewone muziek brengen.. Deze keer waren de componisten Jos Smolders en Asmus Tietchens uitgenodigd voor een zondagsmatinee. (Uitstekend idee overigens, zulke matinees!)

Hoewel eerder frisjes was het best gezellig: kussens werden uitgedeeld, de aanwezigen nestelden zich neer. De waterkoker borrelde, handen werden verwarmd aan een glas thee, en op de achtergrond weerklonk het uitstekende ‘As the sun kissed the horizon’ uit het al even uitstekende album van Biosphere, ‘Substrata’.

Jos Smolders (°1960) mocht de spits afbijten. De Nederlander houdt zich voornamelijk bezig met sounddesign en is tevens de drijvende kracht achter EARlabs.  Hij bracht een performance waarbij gebruik gemaakt werd van 4 luidsprekers, één in elke hoek van de zaal. Zowel abstracte geluiden als de menselijke stem (weliswaar gesampled en vervormd), werden aangewend. Een bevreemdend effect, zeker in combinatie met de 4 luidsprekers, waardoor het geluid een bijkomende, ruimtelijke dimensie kreeg. Helaas kon Smolders z’n performance niet volledig brengen, wegens een falende laptop (“System crashed twice. I think because of the loud low freqs. Happened each time I used a heavy 50hz bass.“, zo schrijft hij op z’n site). Gelukkig had hij al een groot deel van z’n optreden kunnen afwerken alvorens zijn computer de geest gaf.

Recent werk van Jos Smolders kan je via volgende link beluisteren:

Asmus Tietchens (°1947) is in de ‘rare-muziek-middens’ allesbehalve een onbekende. De Duitser begon in de jaren ’60 te experimenteren met tapeloops, reverb en gitaar. Al snel spitste hij zich toe op zogenaamde ‘atonale muziek‘ en ‘musique concrète‘. In de jaren ’80 maakte hij verrassend toegankelijke (pop)muziek, om zich nadien weer helemaal toe te leggen op abstracte composities. Hij heeft talloze platen/cd’s en cassettes uitgebracht en is naast componist ook docent (design, communication design and sound research) aan de Hochschule für angewandte Wissenschaften Hamburg (HAW). Hij won verscheidene prijzen, waaronder de Karl-Sczuka-Preis für Akustische Kunst en steekt niet onder stoelen of banken dat hij een autodidact is:

No studies, no academic education no scholarships just pure learning by doing = self-taught appropriation of creative skills and handling of analogue and digital studio technology. I am my own Tonmeister.

Asmus Tietchens, Les Ateliers Claus (28/11/2010)

Tonmeister, dat is wel het minste dat je van hem kan zeggen. Een computer gebruikt hij niet, een sampler evenmin. Zijn composities bestaan voornamelijk uit abstracte geluiden (sinusgolven) met occasioneel ‘concreet geluid’, zoals het geluid van uiteenspattende waterdruppels. Het resultaat: een verbluffende, abstracte soundtrack die ons meenam naar verlaten steden waar machines doelloos brommen, water uit roestige buizen drupt, onbestemde wezens schreeuwen en meteoren de hemel oplichten. Vergis u echter niet: Asmus Tietchens’ universum heeft niets met ‘new age’ te maken, integendeel. Of, om het met zijn eigen woorden te zeggen:

The most dangerous movement since Hitler and Stalin is the New Age Movement. To the hell with it.