Twee keer wakker worden

Vanochtend werd ik twee keer wakker. “Niets bijzonders”, hoor ik u zeggen, “Ik word elke nacht meer dan eens wakker!”

Sta mij toe de context te schetsen: de eerste keer droomde ik dat ik wakker werd, opstond en allerlei handelingen verrichtte. Toen werd ik echt wakker, stond ik op en wreef ik verbaasd in de ogen. Déjà-vu zonder weerga!

Misschien, wie weet, ontwaak ik straks pas écht en moet de dag nog beginnen.

Fraai zou dat zijn, niet?

Advertentie

latte macchiato

Op straat roept een kind schril, in een taal die ik niet kan thuisbrengen. Iemand zegt ‘Sssst!’. Het kind roept verder.

Het geluid van een auto over de kasseistenen.

Vanmorgen werd ik wakker met het geschreeuw van halsbandparkieten. Het moet een grote zwerm geweest zijn, zo luid klonk het.

Auto’s trekken snel op, dichtslaande deuren, flarden piano ook. Het gerammel van de tram die over het Hertogin van Brabantplein schrijdt.

Klopt het dat het mooiste geluid dat is van de zon die de horizon kust?

vaststellingen

rups, originally uploaded by stijnh.

Onlangs, op de middenberm van de autosnelweg, zat het vol met kleine konijntjes.

Waar de Ninoofsesteenweg en de Nijverheidskaai samenkomen -een levensgevaarlijk verkeersknooppunt voor fietsers en voetgangers- ligt een stukje grond braak naast een carwash. Bij mooi weer tsjirpen er krekels.

Ertegenover, omheind door een afsluiting van platen, waaien bomen op en fluiten vogels.

In de buurt van de Koekeliek van Baselberg zagen we op een avond een egel over ’t straat wandelen.

En in het bosje peterselie dat op ons aanrecht staat woont een rups.

Lap!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik had het al een paar dagen geleden voelen aankomen: eerst pijnlijke nek en dito spieren, dan hoofdpijn en hoesten, en uiteindelijk koortsige toestanden als top of the bill.

Gisterennamiddag, één en al ellende, onophoudelijk gehoest, koorts. Met de fiets naar huis gesukkeld, barstende koppijn van al die kasseien.

Vandaag dan maar wijselijk de dokter opgezocht. ‘Griepaal syndroom’, aldus de brave man.

Zucht.

Wie krijgt er nu de griep tijdens de zomer?

nog meer tekens van leven

damascus, originally uploaded by stijnh.

 

Mocht u het nog niet gemerkt hebben: ik ben terug!

 

Evenwel nog niet geheel geacclimatiseerd, maar dat komt nog wel. Back to reality na 6 weken escapisme. Of zoiets. Gisteren bonkte ik kwaad op het tafeltje in de trein toen een medepassagier luid telefoneerde, zijn mond vol frieten en curryworst.

 

Zoals u eveneens heeft opgemerkt: het bloggen was niet je dat. Dan weer geen tijd, dan weer geen zin, dan weer geen stroom, en dan was het alweer tijd om de terugreis aan te vatten.

 

En nu zit ik hier, met de ramen wijd open, de silhouetten van de twee katten van de overbuur in mijn ooghoeken, jonge gastjes spelen voetbal op het Hertogin van Brabantpleintje en op de achtergrond speelt Johnny Cash.

 

Nee, melancholie valt niet te genezen door een verblijf in het Midden-Oosten. Zal ik u wat zeggen? Het wordt er alleen maar erger van!
 

 

Deze week

 

Citycats, originally uploaded by stijnh.

 

Toen ik zonet thuiskwam, zag ik twee katten zitten bij de overburen. Lui maar nieuwsgierig, as cats should be, in de late avondzon.

Wat bracht deze week?

Enkele puike concerten: een fantastisch concert van Alela Diane en Phosphorescent op dinsdag, idem dito voor South San Gabriel en Centro-Matic op woensdag, alsook voor Jeffrey Lewis en Adam Green, donderdag. Allen gezien op Dominofestival 2008. Iets teleurstellends gezien? Soko.

Ook op Domino tegen het lijf gelopen: de leukste ex-collega

Boekgewijs ben ik aan het lezen in De merkwaardige lotgevallen van de soldaat Tjonkin, van Vladimir Vojnovitsj. Een, u raadt het, merkwaardig verhaal over een soldaat die kort voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog het bevel krijgt om in een verlaten dorp een neergestort vliegtuig te bewaken. Daar vergeet iedereen hem volledig. Heerlijk!

Intussen, al een poos uitgelezen: Het grote verlangen van Marcel Möring – wat een prachtig boek! Nogmaals dank aan Mikaël voor de tip! Ook uit:  het fenomenale After dark van de onvolprezen Haruki Murakami.

Zo.

Rest me nog om Guy veel beterschap te wensen met z’n pijnlijke oor.

 

Laat ik me nu nog wat gaan ergeren aan auto’s die veel te snel door onze straat razen. Grrr!

 

 

 

Enkele korte bedenkingen

Ergens in het midden van de dertiger jaren van de 20e eeuw schreef Daniil Charms in het blauwe schrift:

‘Vandaag heb ik niets geschreven. Dat is niet best.’

(Charms, Daniil (1999) Ik zat op het dak. Proza, toneel, gedichten, dagboekaantekeningen, brieven. Antwerpen-Amsterdam, p.364)

Dat is een toepasselijke uitspraak. Ik heb de voorbije dagen, weken, niets geschreven. Dat is zeker niet best.