enkele korte beschouwingen

1. U zegt? Dat u zich afvroeg waar ik gebleven was? Het is eigenaardig. Of het met mijn leeftijd te maken heeft weet ik niet, maar ik heb nooit eerder zoveel stilgestaan bij het voorbijflitsen van de tijd. Wat stelt een dag, een week, een maand nog voor? Waarom lijk ik steeds minder vat te krijgen op het begrip tijd? En wat met alle dingen die voorbij zijn nooit meer terugkomen? Neemt melancholie exponentiëel toe naarmate men ouder wordt? Zijn er ervaringsdeskundigen onder de lezers die dit kunnen beamen, dan wel tegenspreken? Ach wat. A la recherche du temps perdu…

2. Pesach. Pasen. Ostern. Waar is de tijd dat we na de paasmis paaseieren mocht rapen in de tuin?

3. Als er iets is waar ik géén heimwee naar heb, iets waar ik zowaar blij en dat het voorbij is en nooit meer terugkomt, dan is het de schooltijd. ’s Morgens wandel ik langs enkele scholen en bij het aanschouwen van die jonge jongens en meisjes, boekentas op de rug, aan de hand van oudere zus of broer, het gejoel aan de schoolpoort, dan krimpt mijn maag ineen. Lagere schooltijd, de geur van zure melk, stinkende toiletten, geschaafde knieën, colibri-limonade, pestpartijen, niet dat het allemaal zo slecht was. Maar toch. Ik ben blij dat dat achter de rug is.

4. Tot slot, ik kan het niet laten, enkele ergernissen:

- Spuwen op de grond. Wat is dat toch? Moet dat nu echt? Een vorm van territorium-afbakening?

- Urineren in het openbaar, bijvoorbeeld in de straat waar ik woon, tegen een verkeersbord. (zie vorige ergernis)

- Auto’s die lustig door plassen rijden, water doen opspatten en zodoende voetgangers -waaronder ikzelf- doorweken. (Danku, o wild toeterende, gesticulerende en onderwijl telefonerende automobilist.)

- Bij uitbreiding: het complete gebrek aan aandacht voor zwakke weggebruikers in onze hoofdstad.

5. Zo. We kunnen weer even verder.