Mijn eerste, ‘echte’ fotocamera was een Lomo LC-A. Akkoord, als zeer jonge jongeling had ik zo’n pocket-achtig ding van Kodak, (nen echten kodak dus) met van die kleine filmcassettes. En af en toe mocht ik eens een foto maken met de Agfa-Gevaert van mijn pa. En nog wat later kreeg ik de Minolta-reflex van mijn opa mee op reis, of ik leende er een van mijn vriend Erwin, …
Het moet ergens in 1998 geweest zijn, toen ik een artikel over een bizar Russisch fototoestelletje las in De Morgen. Het apparaatje werd gemaakt in de optiekfabriek van Sint-Petersburg, Leningradskoye Optiko Mechanichesckoye Obyedinenie. Of kortweg LOMO, meteen ook de naam van het bewuste fototoestel. LC-A om precies te zijn. Lomo Compact Automat: een -zoals u al kon vermoeden- compacte camera met automatisch belichtingsprogramma. En een fantastische “minitar 1″ lens (2.8, 32 mm). Het verhaal wil dat enkele Weense studenten het toestelletje ontdekten tijdens een trip naar Praag. Ze vonden het resultaat zo verbluffend dat ze meteen enkele exemplaren mebrachten naar Wenen, om daar de ‘Lomographic Society‘ te starten. De rest is geschiedenis: er werd een samenwerkingsakkoord met de LOMO-fabriek afgesloten, de bekering van de wereld -en bijhorende verkoop- kon beginnen…
Terug naar die andere geschiedenis: niet alleen waren het toen, toen ik dat bewuste artikel gelezen had, de begindagen van de Lomografie, maar eveneens de vroege dagen van het internet. Met veel moeite en nog meer geduld slaagde ik erin een exemplaar van de camera online te bestellen: onze toenmalige computer, een Macintosh Performa met veel te weinig werkgeheugen, kraakte en zuchtte, om nog maar te zwijgen van de bij tijden piepende, ja haast amechtige inbelmodem. De betaling zou via rembours gebeuren, dus cash betalen aan de postbode. Die stond niet veel later aan de deur. Met een pakje voor Stijn. In die wonderlijke tijd was de Euro nog geen feit, het te betalen bedrag stond in de Oostenrijkse munteenheid, de Shilling, aangeduid op de grote, met noppenfolie gevoerde bruine enveloppe. De Lomo-lui hadden hun hoofdkwartier in Wenen, weet u nog wel? Met enige schroom zei de postbode, Mady was haar naam, denk ik, dat ik zo’n 50 000 oude Belgische Franken moest betalen, omgerekend zo’n 1250 Euro. Ik duizelde.
Gelukkig bleek het om een rekenfout te gaan: had die drommelse Post toch niet de Shilling met de Zwitserse Frank verwisseld zeker? Goed, een kleine 5000 fr later was de camera de mijne.
De LC-A was verpakt in een plastic doos, omwikkeld met bruin papier. Eromheen zat een zwart touwtje en een papiertje, een soort van Russisch kwaliteitslabel. Als ik u zeg dat de Lomo wel eens de Lada onder de fototoestellen wordt genoemd, begrijpt u dat dit label niet al te ernstig genomen mocht worden. (Dan doel ik op losse of ontbrekende vijsjes, details dus, jaja)
Bij het openen van het pakje merkte ik een vreemde, niet onaangename, petroleumachtige geur op. Die geur bleef nog een tijdje rond de camera hangen. Het was dezelfde geur als in Russische nachttreinen, Tsjechische appartementen, Letse treinstellen, Berlijnse U-Bahnhöfe en Moskovietische hotelkamers. De geur van Oost-Europa!
De camera was er, de batterijen geplaatst, het filmpje geladen. Het experimenteren kon beginnen. Lange sluitertijden! Wazige achtergronden! Ongelofelijke kleuren! Lomo week maar weinig van mijn zij: talloze reizen, festivals, concerten, … steeds mee van de partij.
Kanttekening: hoewel ene dr Radionov -en met hem de Sovjetstaat- de uitvinding van dit apparaatje claimde, bleek de LC-A na enige research een vereenvoudigde kopie van de Cosina CX.
En dan, ach, je weet hoe dat gaat: na enkele jaren kwam er dan toch een reflexcamera, en nog wat later een compact digitaal toestel, en nog later een digitale reflex… Toch had ik mijn Lomo vrijwel altijd mee, al nam ik er haast geen foto’s meer mee.
Tot ik mijn Lomo recent nog eens opdiepte en opblonk. Back to the roots! Zoals reeds gezegd: lang leve de analoge fotografie!
(Intussen produceert de Lomo-fabriek de LC-A niet langer: de productie is overgeheveld naar China.)
Amechtig, wat een geweldig woord !
Lomo rides again!!! Ik durfde het niet vragen maar ik dacht dat hij schielijk was komen te gaan. We moeten elkaar geen liesbeth noemen, ik ben een ronduit beroerd fotograaf (copyright is bekend) maar wel een eeuwige fan van uw Lomo en zijn foto’s. Hopelijk krijgen we er veel te zien!