De filosoof en het nagerecht

Je kent het vast wel: je zit ergens met vrienden te keuvelen en plots komt er iets of iemand ter sprake waarvan je de naam niet meer weet.
Het overkwam ons tijdens het voorbije weekend. Met een aantal studiegenoten van toen -tempus fugit!- zaten we gezellig aan tafel in een Leuvens restaurant.
Om één of andere reden belandde ons gesprek bij een filosoof die zijn eigen vrouw ‘per ongeluk’ vermoord zou hebben. De ene zei dat hij een joods-klinkende naam had, de ander beweerde dat het een rus was, nog iemand anders meende dat er iets met ‘regenboog’ in zijn naam voorkwam…

Na de pastaschotels, de saltimbocca alla romana en het op oosterse wijze gebakken vlees met rijst schoot het me ineens te binnen: Louis Althusser! Niks joods, niks Rus, niks regenboog! (Regenboog, Renneboog, vrouw vermoord, dat was iemand anders!)

Althusser, structuralist en marxist. Zinsverbijstering zou de man gedreven hebben toen hij zijn levensgezellin, de communiste Hélène Rytman, wurgde.
Was de kok in het restaurant ook door een vlaag van zinsverbijstering bevangen toen hij een dessert bereidde?

Het nagerecht, een traktatie van het huis, was een blokje materie. Vaste textuur, een beetje rubberig. Opgebouwd uit 2 horizontale lagen: onderaan opaak, bovenaan wit. Eerst dacht ik aan pannacotta of zoiets. Maar dat was het niet. De smaak was eerder onbestaande, een zweem van kokos misschien. Apart, speciaal, bizar, anders gezegd: iedereen at met lange tanden.

Normaal gezien laat ik me bij zulke gelegenheden niet kennen. Toch heb ik hier forfait moeten geven. Tot mijn grote spijt ben ik slechts tot de helft geraakt. 2 disgenoten (met name Jeroen en Hendrik) zijn er wél in geslaagd het gerecht volledig achter de kiezen te slaan. Eervol, ware het niet dat ze hun ‘blokje’ bedolven hadden onder een fikse laag suiker!

‘Ja, ge moet er voor zijn he’, aldus de dame die de half- of driekwartvolle (en twee lege) bordjes weer kwam afruimen.
Wat we nu eigenlijk hadden gegeten, vroeg ik.
‘Een Cambodjaans digestief op basis van gelatine en kokosmelk’, luidde het antwoord.

Juist. Dat weten we dan ook weer!